Fado (port. los, przeznaczenie) zrodziło się w XIX wieku w miastach portowych Portugalii.
Wędrowcy śpiewali pieśni o nieszczęśliwej miłości, tęsknocie za lepszym życiem i przeznaczeniu.
Fado to melancholijna pieśń, wykonywana przez jednego wokalistę przy akompaniamencie dwóch gitar.
Najczęstszymi słowami występującymi w treściach fado są: saudade (tęsknota), tristeza (smutek) i amor (miłość).
Istnieją dwa rodzaje fado: Fado z Lizbony (wykonywane przez kobiety i mężczyzn) i Fado z Coimbry (wykonywane tylko przez mężczyzn).
Cała Portugalia pełna jest klubów fado. Jednak zdaniem Lizbończyków prawdziwego fado posłuchać można tylko w stolicy.
W casa de fado (klubach fado), podczas występu nie należy rozmawiać, ani bić brawo. Dopiero po zakończeniu występu można zacząć hałasować. W ten sposób okazuje się szacunek artystą.
Fado jest gatunkiem muzycznym uprawianym wyłącznie w Portugalii. Mówi się, że fado śpiewane w innym języku przestaje być fado.
Królowa fado:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz